هنرمندان به عنوان یکی از گروه‌های مرجع جامعه، به دلیل جایگاهی که نزد مردم‌ دارند می‌توانند در امور اجتماعی و سیاسی نیز نقش‌آفرینی کنند. این مسئله در بسیاری از کشورهای دنیا دیده می‌شود. در ایران نیز به‌ویژه در سال‌های اخیر، اهالی فرهنگ و هنر تلاش کرده‌اند تا از سرمایه اجتماعی خود برای دعوت جامعه به فعالیت‌های مختلف از کارهای عام‌المنفعه و زیست‌محیطی گرفته تا تصمیم‌گیری‌های ملی استفاده کنند. با نزدیک شدن به انتخابات ریاست‌جمهوری دوازدهم که همزمان با انتخابات شوراهای شهر و روستا برگزار می‌شود، تکاپوی اهالی هنر نیز بیشتر شده است. پوران درخشنده از فیلمسازان مطرح کشور در گفت‌وگو با «آرمان ملی» از دلایل حمایت خود از روحانی گفت و از عملکرد فرهنگی دولت یازدهم دفاع کرد.

 براساس نظرسنجیهای صورتگرفته همچنان اکثریت جامعه، روحانی را به عنوان رئیسجمهور منتخب خود برگزیدهاند، فکر میکنید معیار انتخاب مردم چیست؟

معیار انتخاب مردم باور آنها است. مردم باور دارند که روحانی در این 4 سال رو به جلو حرکت کرده و از مسیر خواسته‌های جامعه ایرانی کوتاه نیامده است. مردم می‌خواهند حرکتی که در این 4 سال آغاز شده، متوقف نشود، به عقب برنگردد و رو به جلو پیش رود. مردم باور دارند حضور روحانی برای 4 سال آتی اثرگذار خواهد بود و به همین دلیل روحانی را رئیس‌جمهور منتخب خود می‌دانند. نهال بالندگی ایران کاشته شده و اکنون با حمایت کردم به کمال خواهد رسید. بهتر این است که این امید در جامعه ایجاد شود و مردم با تصویری که از آینده جامعه خود در ذهن می‌پرورانند، پای صندوق‌های رأی بروند. اکنون آنچه اهمیت دارد این است که نمی‌توان از تلاش و مقدماتی که در عرصه‌های مختلف کشور انجام شده راحت گذشت و آنها را محدود به همان 4 سال کرد. ادامه این روند ما را به خواسته‌هایی که 4 سال برای آن برنامه‌ریزی شده خواهد رساند.

 فکر میکنید دولت روحانی در مقایسه با دولت قبل و بضاعت مالی خود چقدر به شعارهای انتخاباتی و دغدغههای هنرمندان جامه عمل پوشاند؟

عملکرد دولت یازدهم را با تمام فراز و نشیب‌هایی که سپری کرده است و حتی با احتساب کمبودهایش، در مقایسه با دولت قبل مناسب می‌دانم. تعداد سالن‌های سینما در این دولت افزایش پیدا کرد و رونق را در اکران سالن‌های سینما شاهد بودیم؛ سینمایی که به مدت هشت سال مخاطبین خود را از دست داده بود و از نظر مالی در شرایط نابسامانی قرار داشت.

 آیا میتوان آمار بالای فروش  و تولید فیلم را در این 4 سال گامی رو به جلو برای سینمای ایران در دولت یازدهم در نظر گرفت؟

البته؛ بازگشت رونق به سینماهای ایران را می‌توان یک گام موثر برای دولت یازدهم برشمرد. سودآوری و گردش مالی سینما به رونق گیشه وابسته است، بنابراین از این نظر رونق سینما امری مهم محسوب می‌شود. در مجموع تا اینجا عملکرد دولت در حوزه‌های سینما، تئاتر، موسیقی، چاپ و نشر قابل قبول بوده و ما این امید را داریم که با انتخاب مجدد ایشان نواقص هم برطرف شود و عرصه فرهنگ و هنر به آن حد مطلوبی که شایستگی‌اش را دارد دست یابد.

 درباره مجموع عملکرد دولت یازدهم کدام موارد بیشتر مد نظر شما قرار گرفته است و به آن ارزش میدهید؟

همان‌طور که اکثریت جامعه باور دارند، مهم‌ترین دستاورد دولت یازدهم برجام بود، دستاوردی که به واسطه آن روابط ایران و جهان گسترش پیدا کرد و این امکان فراهم شد که نگرش جهان نسبت به ایران تغییر کند. از طرفی لغو تحریم‌هایی که چندین سال کمر مردم ایران را شکست امری مهم بود که به مدد دولتمردان دولت روحانی محقق شد و جامعه ایرانی قدردان این دستاورد ارزشمند است. همچنین باید در نظر داشت دولت روحانی برای معیشت و وضعیت اقتصادی جامعه تلاش کرد، اگرچه همچنان راهکارهای لازم اعمال نشده اما نمی‌توان منکر تلاش در این بخش شد، به هرحال نرخ تورم پایین آمد و ثابت ماند. مقابله با بیکاری و ارائه راهکارهای لازم نیز امری دیگر بود که از دید مردم دور نمانده است. همچنین در دولت یازدهم به عرصه زنان بیش از گذشته توجه شده که بسیار اقدام موثری است. مجموع این اقدامات آرامش را برای جامعه همراه داشت.

 اولویت را در حوزه فرهنگ و هنر بهخصوص سینما در چهمواردی میدانید؟

خواسته اغلب جامعه سینمایی از دولت این است که سینما را در جایگاه صنعت قرار دهد و هر آنچه برای صنعتی شدن این هنر لازم است انجام شود. سینمای ایران اکنون در جایگاهی قرار دارد که به عنوان یک صنعت به رسمیت شناخته شود و از مزایای صنعتگری استفاده کند. مادامی که سینما را به عنوان صنعت نپذیریم بسیاری از مشکلات آن حل نخواهد شد. در حال حاضر سینما را به عنوان یک امر خدماتی می‌شناسند و این برای هنر خیلی بد است. به نظر می‌رسد وقت آن رسیده که سینما روی پای خودش بایستد و به صورت حرفه‌ای در مسیر متعالی قدم بردارد. ایجاد نگاه صنعتی به سینما عرضه فیلم‌های ایرانی به جهان و دستیابی به بازارهای پرفروش بین‌المللی را به دنبال دارد. این در حالی است که هیچ‌کدام از کشورهای دنیا یک عدد سالن سینما با نام ایران ندارند، در حالی که اکثر کشورها به این جایگاه رسیده‌اند. به عنوان مثال کشوری مثل هند در اکثر کشورهای دنیا سالن سینما احداث کرده است. سینماگران ایرانی علاقه دارند که در سطح جهان بیشتر دیده شوند و بتوانند در سطح بین‌المللی فعالیت کنند. سینمای ایران قابلیت این کار را دارد. حضور بخش خصوصی در این زمینه بسیار اثرگذار است. سینمای ایران نیازمند ایجاد فضای مشارکتی و بهره‌گیری از توان همه نیروهایی است که در این زمینه فعال هستند. دولت با ایجاد وحدت و فضای یکدست برای آزادی اندیشه قطعا این خواسته سینماگران را محقق خواهد کرد.