یکی از دستاوردهای چهار سال دولت یازدهم توافق هسته‌ای میان ایران و کشورهای 1+5 بود. این توافق اگرچه قرار بود طی چند ماه به سرانجام برسد اما با زیاده‌خواهی‌های طرف مقابل در نهایت حدود دو سال بعد از روی کار آمدن دولت حسن روحانی به سرانجام رسید.

به گزارش فرهیختگان، یکی از دستاوردهای چهار سال دولت یازدهم توافق هسته‌ای میان ایران و کشورهای 1+5 بود. این توافق اگرچه قرار بود طی چند ماه به سرانجام برسد اما با زیاده‌خواهی‌های طرف مقابل در نهایت حدود دو سال بعد از روی کار آمدن دولت حسن روحانی به سرانجام رسید. یکی از مهم‌ترین درخواست‌های ایران برای توافق لغو قطعنامه‌های صادر شده علیه ایران بود. این قطعنامه‌ها ایران را در جامعه جهانی منزوی می‌کرد و اجازه همکاری‌های بین‌المللی را به دیگر کشورها نمی‌داد. جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر قدرت دیپلماسی توانست در مجموع 18 قطعنامه ضد ایرانی را تا پایان سال 2012 لغو کند.

با بسته شدن پرونده PMD (پرونده ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای ایران) در تاریخ 24 آذر سال 1394، دوازده قطعنامه شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی علیه ایران به یک باره لغو شد. در آن تاریخ سیدعباس عراقچی معاون وزیر امور خارجه کشورمان اعلام کرد که با تصویب این قطعنامه مسائل گذشته و حال PMD ایران برای همیشه مختومه شد و راه برای اجرای برجام باز می‌شود.

شورای حکام 35 عضو دارد که هر کدام یک حق رای دارند. در تاریخ 24 آذر اکثریت این اعضا با رای به قطعنامه جدید، قطعنامه‌های صادر شده علیه کشورمان را لغو کردند. عراقچی مذاکره‌کننده ارشد ایران بعد از تصویب قطعنامه‌ای که 12 قطعنامه قبلی را لغو کرد توضیح داد که طول دوره اجرای برجام 10 سال است و بعد از ۱۰ سال پرونده ایران عادی می‌شود.

بعد از توافق هسته‌ای و پیش از آغاز اجرای برجام تیم مذاکره‌کننده وزارت امور خارجه موفق شد علاوه‌بر عادی‌سازی پرونده هسته‌ای در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی با قدرت دیپلماسی، 6 قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه کشورمان را نیز لغو کند.

قطعنامه 1696 به عنوان اولین قطعنامه علیه ایران در سال 2006 تصویب شد. این قطعنامه صراحتا از ایران می‌خواست تا غنی‌سازی اورانیوم را در قالب برنامه هسته‌ای خود به حالت تعلیق درآورد. قطعنامه 1696 با 14 رای موافق و تنها یک رای مخالف از سوی قطر، علیه کشورمان تصویب شد. البته این قطعنامه تنها سند ضد ایرانی سال 2006 در شورای امنیت نبود. قطعنامه 1373 نیز در همین سال تصویب شد. بهانه سند جدید تهدید صلح و امنیت بین‌المللی ناشی از اقدامات تروریستی بود. در حالی که هیچ ایرانی‌ای در هیچ فعالیت تروریستی در منطقه و جهان شرکت نداشت اما قطعنامه مذکور این بار بدون مخالف به تصویب رسید.

اما آخرین و سنگین‌ترین قطعنامه علیه ایران در ژوئن 2010 در میان غفلت و بی‌توجهی مسئولان وقت به تصویب رسید. رئیس دولت وقت در حالی این قطعنامه‌ها را «کاغذپاره» می‌خواند که بر اساس قطعنامه 1929 تحریم‌های اقتصادی شدیدی علیه کشورمان تصویب شد. یکی از دلایلی که 12 عضو شورای امنیت به این قطعنامه رای موافق دادن عدم اجرای قطعنامه‌های قبلی از سوی ایران عنوان شد. لبنان در این رای گیری شرکت نکرد و کشورهای برزیل و ترکیه رای مخالف دادند.

ایران با آغاز اجرای برجام توانست تمام 6 قطعنامه شورای امنیت را لغو کند و حتی لحن اجبار و دستوری قطعنامه نهایی شورای حکام در مورد فعالیت‌های موشکی ایران تغییر کرده و تنها به توصیه‌ای در مورد عدم آزمایش موشک‌های بالستیک با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای اکتفا شده است.

اجرای برجام و مسیر در پیش گرفته شده از سوی دولت برای تعامل با دنیا و جایگزینی دیپلماسی و مذاکره با فضای ایران‌هراسی به گفته تحلیلگران داخلی و خارجی توانست شاهکاری در عرصه دیپلماسی خلق کند. ایران تنها کشوری است که موفق شده بدون جنگ و تقابل نظامی از ذیل بند 7 منشور سازمان ملل متحد خارج شود. بند هفتم منشور این سازمان با عنوان «اقدام در رابطه با تهدیدات صلح، نقض‌های صلح و اقدامات تجاوزکارانه» است که مبنای صدور قطعنامه‌های ضد ایرانی قرار داشت.