سیدمصطفی تاجزاده‌ در روزنامه آرمان نوشت:

اولین دلیل من برای حمایت از آقای روحانی کارهای بزرگ اقتصادی است که در این دوره انجام شده است. البته می‌دانم که هنوز مردم به صورت جدی از بیکاری و گرانی در رنج هستند و خصوصا بعد از برجام انتظار گشایش بیشتری را دارند اما مشکلات موجود که عمده‌اش از دوران قبل به دولت روحانی به ارث رسیده است، نباید باعث شود که ما گام‌های بزرگی که برداشته شده را نادیده بگیریم.

به هر حال دولت توانسته است تورم را از ۳۵‌درصد به ۸‌درصد کاهش دهد، رشد اقتصادی را از منفی ۶/۸ به مثبت ۵ ارتقا دهد و ثبات و آرامش اقتصادی را در جامعه برقرار کند. من به خاطر دارم تا قبل از اینکه دولت روحانی روی کار بیاید، یکی از مهم‌ترین سوالاتی که از سال ۸۸ تا ۹۲ از من می‌کردند این بود که ما مختصری سرمایه داریم، به نظر شما با این سرمایه سکه بخریم یا ارز یا کالا و یا در بانک قرار دهیم؟

این سوالات نشان می‌دهد که به شدت نسبت به آینده نگران بودند و می‌دانستند که ارزش پولشان در حال کاهش است، اما با آمدن دکتر روحانی این بی‌ثباتی رفع شد، برای نمونه امروز دلار تقریبا همان قیمت سال ۹۲ را دارد. شما توجه کنید که دلار تنها بین سال های۹۰ تا ۹۲ حدود ۴۰۰‌درصد افزایش داشت و در ایران اقتصاد و قیمت‌ها هم تقریبا بر اساس قیمت دلار تنظیم می‌شود. قبل از این اوج گرفتن، حقوق من دو‌میلیون تومان بود؛ یعنی حدودا دو‌هزار دلار و در سال ۹۲ که آقای احمدی‌نژاد دولت را تحویل داد، حقوق من حدودا دو‌میلیون و پانصد‌هزار تومان بود اما چون دلار تقریبا ۳۵۰۰ تومان شده بود ارزش حقوق من به حدود هفتصد دلار کاهش پیدا کرده بود.

به این ترتیب می‌توان فهمید که چقدر قدرت خرید جامعه به ویژه قشرهای حقوق‌بگیر کاهش پیدا کرد. جز این، در دولت‌های نهم و دهم میزان اشتغال سالانه ۱۴۰۰۰ نفر بود که در دولت روحانی به ۷۰۰۰۰۰ نفر در سال افزایش پیدا کرده است. همچنین می‌توان به افزایش صادرات نفت و پیشی گرفتن صادرات غیر نفتی بر واردات کشور که امری بی‌سابقه بعد از انقلاب است و بسیار موارد دیگر اشاره کرد. بر این اساس معتقدم دولت کارهای بزرگی در عرصه اقتصاد انجام داده است و البته اعتراف هم می‌کنم که مردم اینها را کم می‌دانند و انتظار گشایش بیشتری دارند و البته حق هم دارند، زیرا ما یک کشور ثروتمند هستیم و هیچ ‌راهی نداریم جز اینکه به مطالبات مردم پاسخ دهیم.

 

نوبت میوه‌چینی برجام است

دومین دلیل رای دادن من به آقای روحانی برجام است که به تنهایی برای رای دادن من به ایشان کافی است. برجام شبح مواجهه را از ایران دور کرد. بعد از برجام نه در خارج و نه در داخل هیچ‌کس در این‌باره بحث نمی‌کند و در داخل هم آرامش خوبی برقرار شده است. به هر حال تا قبل از برجام ما ذیل بند هفت منشور سازمان ملل قرار داشتیم که هر لحظه ممکن بود شرایط بسیار دشوارتری بر ما تحمیل شود. برجام در زمان آقای اوباما منافع ایران را تامین کرد و اجازه نداد که جامعه ما به سمت ونزوئلا شدن پیش رود اما امروز برجام حتی در دوره ترامپ هم نیازهای اصلی ایران را تامین می‌کند. اولین بار است که ما به رئیس‌جمهور آمریکا و هیچ‌رئیس‌جمهور دیگری اجازه ندادیم که به نام جامعه جهانی با کشور ایران برخورد کند.

اوباما قصد داشت سیاست‌هایش را به علت تصویب در شورای امنیت و به نام جامعه جهانی بر ما تحمیل کند و ما توانستیم چنین رفتارهایی را پشت سر بگذاریم. علت رای دادن من به آقای روحانی نه فقط تشکر از برجام بلکه تداوم برجام است. ما تمام تعهداتی که لازم بوده را انجام دادیم و امروز نوبت میوه‌چینی از برجام است و درست نیست که این فرصت را از دست دهیم. سومین دلیلی که من از آقای روحانی حمایت می‌کنم این است که فضای سیاسی به نسبت دوره قبل بازتر شده است که این فضای بازتر در دانشگاه و جامعه خود را نشان می‌دهد.

البته منشور حقوق شهروندی‌ای که آقای روحانی ارائه کرده هرگز به‌طور کامل اجرا نشده و هنوز خیلی با آنچه روی کاغذ آمده فاصله دارد اما مسیر به سمت اجرا شدن و بازتر شدن فضاست. در دوره آقای روحانی بسیاری از احزاب احیا شدند و تعطیلی مطبوعات نداشتیم و مهم‌تر از همه اینکه فضای مجازی باز مانده است که یک انقلاب اطلاع‌رسانی در جامعه ما ایجاد کرده است و راه را باز کرده که جامعه با آرامش بتواند به بحث درباره مسائل مختلف بپردازد.

 

تحول در فضای فرهنگی دلیل رای به روحانی

چهارمین دلیل حمایتم از آقای روحانی این است که ما در زمینه فرهنگی هم شاهد تحول مهمی در دولت آقای روحانی بوده‌ایم. امروز از ناشران و مترجمان و مولفان کشور بپرسید که چند‌درصد کتاب‌هایشان در این دوره با مشکل مواجه شده است و آن را با دولت قبل مقایسه کنید. همچنین در زمینه تئاتر، سینما و موسیقی و دیگر عرصه‌ها. البته به خوبی می‌دانم همچنان موانع بسیاری هست اما فضایی که به‌وجود آمده، اصلا قابل قیاس با دولت قبل نیست. به همین دلیل انتخاب اکثریت قاطع جامعه فرهنگی ما آقای روحانی است. پنجمین دلیلم تلاشی است که در این دولت برای حفظ محیط‌زیست صورت گرفته است. برای مثال می‌توان به احیای دریاچه‌ها و رودها و تالاب‌ها اشاره کرد که حرکت بسیار بزرگ و ارزشمندی به‌شمار می‌رود. دلیل ششم به این واقعیت بر می‌گردد که در جامعه ما، اتفاقا دولت روحانی به دلیل اینکه خودش را نه اصلاح‌طلب می‌داند و نه اصولگرا و سعی می‌کند با مشی اعتدالی از همه نیروها و برنامه‌ها و جناح‌ها بهره ببرد و شرایطی را ایجاد کرده ‌که همه حداقلی از رضایت را دارند و با وی تضاد آشتی‌ناپذیر ندارند، موفق‌تر و کارآمدتر است.

می‌پذیرم که آقای روحانی رای‌دهندگان خوبی دارد اما از آن طرف هم با احزاب و گروه‌های زیادی مواجه نیست که به هر قیمتی بخواهند او را زمین بزنند. البته هستند کسانی که چنین باشند اما خیلی نیستند. هفتمین دلیل من این است که به روحانی رای می‌دهم تا بتوانم او را نقد کنم. چرا که اگر نامزد جناح رقیب روحانی رای بیاورد، تک‌صدایی در جامعه حاکم می‌شود و امکان نقد کردن یا منتفی یا مبتذل خواهد شد. به خاطر دارید که زمانی رئیس دولت‌های نهم و دهم تصمیم گرفت به منتقدان خود جایزه بدهد. در آن سال بزرگ‌ترین منتقدی که جایزه گرفت روزنامه کیهان و آقای حسین شریعتمداری بود.

یعنی منتقد را هم از خودشان می‌خواستند! همچنین به این خاطر به روحانی رای می‌دهم که مهم‌ترین مسائل کشور به بحث علنی و آزاد گذاشته شود. شما مباحثی که صدا و سیما در مورد برجام تدارک دید را با دوران قبل مقایسه کنید که هیچ ‌مناظره‌ای نداشتیم. امروز همه به راحتی در رادیو و تلویزیون مذاکره‌کنندگان را مورد انتقاد قرار می‌دهند. البته من این را امر مثبتی می‌دانم، چرا که معتقدم دموکراسی دو ویژگی مهم دارد؛ اول اینکه هر فرد مسئولیت بیشتری دارد باید بیشتر نقد شود و دوم اینکه هر مساله‌ای که مهم‌تر باشد باید بیشتر مورد بحث عمومی قرار گیرد.

من به روحانی رای می‌دهم تا این دو ویژگی در جامعه تقویت شود و به روحانی رای می‌دهم که اگر فسادی رخ می‌دهد همان زمان افشا شود و با آن مقابله شود. من به روحانی رای می‌دهم تا این فضای مثبتی که در داخل کشور و در عرصه بین‌المللی فراهم شده، آن هم در دریای طوفان‌زده خاورمیانه، تداوم یابد. در عین حال از حقوق شهروندی هم برخوردار باشیم.