بهروز غریب‌پور*/ وقتی در هوا عطری پراکنده می‌شود باید آن را استشمام کرد نه اینکه با لجاجت بخواهیم آن را ببینیم یا در مشت بگیریم. حاشا کردن عملکرد مثبت مسئولان در این چهارسال مثل این است که بخواهید آن عطر را لمس کنید. ما وظیفه داریم رأی دهیم زیرا به گفته چرچیل «اگر اسب‌‎ها به میدان نیایند الاغ‌ها به آخر خط می‌رسند».

ملتی که به سرنوشت خویش علاقه‌مند است بایستی به میدان بیاید. اصلاً فکر کنید رأی شما شمرده نمی‌شود یا آرا مهندسی می‌شوند، من به این دروغ‌ها و کارشکنی‌ها اعتقادی ندارم، ولی با رأی دادن تفاوت شمایی که به کاندیدای اصلح رأی می‌دهید با کسانی که به طرف‌های مقابل و مخالف عملگرایی مثبت رأی می‌دهند مشخص شده و معلوم می‌گردد که شما خواستار یک کشور مترقی هستید؛ تعداد آرا نوعی عیارسنجی است تا بفهمیم چندنفر به ترقی ایران می‌اندیشند.

29 سال از زندگی من پیش از انقلاب گذشته است و به ضرس قاطع می‌گویم که آن زمان رأی دادن هیچ اهمیتی نداشت، چون ملت ایران هنوز برای دموکراسی و مردم‌سالاری تربیت نشده بود و رفراندوم‌هایی هم که برگزار می‌‎شد همگی حکومتی بودند. کسی که خودش را متعلق به دوران مدرن می‌داند و وضعیت موجود را نقد می‌کند و می‌تواند با آزادی بگوید که من رأی نمی‌دهم، چگونه می‌تواند آزادی‌ای که در ایران ایجاد شده است را نفی کند و رأی دادن را بی‌تأثیر بداند؟! وظیفه همه ماست که نسبت به این پدیده بسیار جوان رأی دادن که در کشور ما به وجود آمده است متعهد باشیم؛ رأی دادن تمرین دموکراسی است.

 

* کارگردان تئاتر

 

منبع: آرمان ملی