کابینه فراجناحی شعار زیبایی است که شرایط دموکراتیک کشور را در لعابی از همدلی عمومی در گروه های سیاسی برای اصلاح امور کشور تعریف می کند. اما تجربه سیاسی کشورمان نشان داده حاکمیت منافع جناحی و سیاسی بر تفکر برخی افراد تا آن جا پیش می رود که برخی وزرا حتی در درون دولت به دنبال برآورده کردن توقعات جناح خویش اند تا عمل کردن به دستورات رییس جمهور و خواسته های مردمی. ناگفته پیداست که این وزرا در لحظات بحرانی دولت، چگونه رفتار می کنند، همانگونه که در جریان انتخابات فریاد اعتراض رییس جمهور را نیز درآوردند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی سحر، در شرایطی که آرای 24 میلیونی مردم در اقدامی غیر برنامه ریزی شده، حتی دولت یازدهم را نیز غافلگیر کرده، تلقی اشتباه از این جوشش مردمی که نوعی اعتراض مدنی به سیاستهای واپس گرا و یا حداقل در ظاهر رو به عقب بود، می تواند عواقب فاجعه باری را برای نظام مدیریتی کشور به همراه داشته باشد.

نشانه ها از انتخاب های رئیس جمهور برای وزارتخانه ها، حاکی از آن است که متاسفانه برای چندمین بار مصلحت اندیشی در حال جایگزین شدن به جای تغییر و تحول به سود مردم است. بیاد داشته باشیم که تحولات توسعه مدار این سرزمین همواره مدیون در نظر نگرفتن تفکرات  محفلی و مصلحت اندیشانه بوده است. کابینه فراجناحی شعار زیبایی است که شرایط دموکراتیک کشور را در لعابی از همدلی عمومی در گروههای سیاسی برای اصلاح امور کشور تعریف می کند. اما تجربه نشان داده داستان در این سرزمین نوع دیگری است و در بسیاری از مواقع ، روایت گروههای مغلوب از عدم پیروزی در بدست گیری قدرت، روایت " دیگی است که اگر برای من نجوشد ....".

در حالی که مردم با رای خویش به وضوح نشان داده اند خواهان حاکمیت کدام تفکر بر دولت و تصمیات کشور هستند، سخن از کابینه فراجناحی و حضور برخی از اصولگراین که در 4 سال گذشته پاشنه ای ورنکشیده اند، محلی از اعراب ندارد. مگر مردم خودشان نمی‌توانستند به اصولگرایان رأی بدهند که حالا عده‌ای دنبال احقاق حق آنها هستند؟ مردم از روحانی که با ٢٤ میلیون رأی قاطع آنها روی کار آمده، انتظار دارند کابینه‌ای تشکیل بدهد که چهره واقعی آرای آنان را نشان دهد.

هر دولتی حق دارد کابینه‌ای را شکل دهد که خواسته نهایی مردم است. جای منتقدان و مخالفان در کابینه دولت نیست و دولت یکدست و کارآمد می‌تواند انتظارات مردم را برآورده کند. حضور اپوزیسیون ‌دولت در ردای اصولگرایان، نه تنها قذدرت حرکت از دولت را سلب کرده بلکه، مردم را از دولت روحانی دلسرد می‌کند.

تجربه سیاسی کشورمان نشان داده حاکمیت منافع جناحی و سیاسی بر تفکر برخی افراد تا آن جا پیش می رود که برخی وزرا حتی در درون دولت به دنبال برآورده کردن توقعات جناح خویش اند تا عمل کردن به دستورات رییس جمهور و خواسته های مردمی. ناگفته پیداست که این وزرا در لحظات بحرانی دولت، چگونه رفتار می کنند، همانگونه که در جریان انتخابات فریاد اعتراض رییس جمهور را نیز درآوردند. ازاین‌رو سردادن شعار کابینه فراجناحی در قالب ورود دوباره برخی اصولگرایان به کابینه در تضاد با رأی مردم است. مردم انتخاب‌هایی را برنمی‌تابند که هیچ تناسبی با رأی آنان نداشته باشد.

در حال حاضر وزارتخانه هایی که نفس به نفس با زندگی روزمره مردم در ارتباط اند، کارنامه خوبی را از خود به نمایش نگذاشته و نتوانسته اند انتظارات مردمی را براورده سازند. اگر وزارت بهداشت را از این مقوله مستثنی کنیم، در سایر موارد ترس از ورود به عرصه های نوین، ایجاد خدمات جدید و رو به جلو در اغلب این وزارتخانه ها، مانند کار و رفاه اجتماعی و یا راه و شهرسازی، موجب شده تا نه تنها برای سرمایه های کشور ارزش افزوده ای ایجاد نشود، بلکه متاسفانه نفوذ رانت و رانتخواری نیز، تاثیرات گسترده ای را در این وزارتخانه ها داشته باشد.

از سوی دیگر وزیر جوان لازم نیست که از لحاظ سنی جوان باشد، کافی است استنباط درستی از فرصت مدیریتی بدست آمده داشته باشد و جرات ورود به بسترهای نو را داشته باشد. وزیر جوان یعنی پویایی و افزایش سرعت در ایجاد تغییر و تحول در مجموعه مدیریتی و تزریق این روحیه به وزارت خانه خود، نه لزوما برخورداری از سن و تجربه کمتر.

تقریبا قابل پیش بینی است که در سال 1400 کارنامه وزیران دولت دوازدهم هم در بوته آزمایش  قرار می گیرد و هم در انتخاب احتمالی اسحاق جهانگیری تاثیر فراوان خواهد داشت، شخصی که احتمال تکرار این اشتباهات از وی کمتر انتظار می رود. انتخابی که می تواند بار دیگر مشی اعتدالی را استمرار بخشد و در دوراهی واپس گرایی و توسعه مداری، نقشی اساسی ایفا کند.