جلسه رای اعتماد به وزرای پیشنهادی روحانی دیروز در مجلس برگزار شد و مجلس به 16 وزیر از 17 وزیر پیشنهادی دولت دوازدهم رای اعتماد داد. رای اعتمادی قاطع که می تواند دولت را برای رسیدن به اهداف خود یاری کند.

به گزارش سحر به نقل از اعتدال، اما نکته قابل تامل جلسه رای اعتماد، عدم موافقت مجلس با وزارت حبیب الله بیطرف در وزارت نیرو بود. اتفاقی که با توجه به سابقه درخشان و توان بالای بیطرف در عرصه های مدیریتی و به خصوص در وزارت نیرو، دور از ذهن به نظر می رسید.

با این حال عدم رای اعتماد به بیطرف وزیر پیشنهادی نیرو از زوایای مختلف قابل بحث و تامل است:

1-    تلفیق و توجیه علمی و کارشناسانه ی دو سطح تحلیلی در باره منافع ملی و منطقه ای - استانی امری است که کمتر بدان توجه می شود. یکی از دلایلی که مانع رای آوری بیطرف شد، هماهنگی برخی از نمایندگان استان ها در مخالفت با او بود. برخی نمایندگان استانی به این جمع‌بندی رسیده بودند وزارت مهندس بیطرف با نوع نیاز منطقه‌شان تعارض دارد و تمام تلاش خود را برای عدم رای آوری او کردند. نمایندگان برخی استان‌ها  از جنوب تا شمال از عملکرد وزیر پیشنهادی نیرو و سابقه وزراتی وی –بدون توجه سیاست های کلان آبی کشوردر سال های 76 تا 84- گلایه داشتند. آنها در زمینه آب نگرانی‌هایی داشتند و معتقد بودند که بی‌طرف نمی‌تواند آنها را حل کند و بیطرف نتوانست با رایزنی این نگرانی را برطرف سازد.

2-    رفتار فراکسیون امید به عنوان نمایندگان اصلاح طلب در این میان جای بحث فراوان دارد. شکی نیست که بیطرف یکی از وزرای اصلاح طلب و شناسنامه داری یود که توسط روحانی به مجلس معرفی شد. سابقه او به خوبی شاهد این مدعاست، از عضویت در کمیته مرکزی دانشجویان پیرو خط امام و تسخیرکنندگان سفارت آمریکا تا استانداری در دولت سازندگی و وزارت در دولت اول و دوم اصلاحات همگی نشان می دهد او یکی از اصلاح طلب ترین چهره های کابینه می توانست باشد. موضع فراکسیون اصولگرایان در مخالفت با این چهره اصلاح طلب از قبل کاملا مشخص بود، اما اینکه چرا فراکسیون امید از او حمایت حداکثری نکرد جای سوال فراوان است. زخم کهنه ای که باز هم سر باز کرد، عدم توان هدایت در مدیریت این فراکسیون است. در حالی که باید اعضای این فراکسیون، طبق اعلام موضع فراکسیون از بیطرف حمایت می کردند، برخی از اعضا نه تنها به او رای نداده بلکه در مخالفت با او موضع گیری و حتی در صحن علنی نطق کردند. دیگر آنکه برخی از چهره های پرنفوذ امید به خیال اینکه بیطرف با توجه به سابقه بالای خود رای بالایی نیز می آورد در تلاش و لابی برای رای آوری او اهمال کرده و عرصه را به مخالفان بیطرف برای یارگیری بیشتر فراهم کردد. نکته آن که در صبح روز رای اعتماد فراکسیون مستقلین از عدم حمایت از بیطرف خبر داد، هشداری که می شد حدس زد اوضاع آرای بیطرف چندان مطلبوب نیست. اما باز هم اعضای فراکسیون امید سعی در جمع کردن رای برای سایر وزرا و یا مخالفت با برخی دیگر بودند.

3-    دلیل دیگر را می توان عدم حمایت یک تشکیلات سازمان دهی شده از بیطرف دانست. اگر به لیست وزرا نیم نگاهی شود مشخص است که همه آن ها بدون استثنا از بدنه فعلی یک وزارت خانه چه در مقام وزیر و چه در مقام معاون وزیر انتخاب شده بودند، به جز شریعتمداری که قبل از آن در کسوت معاون رییس جمهور بوده است. از این رو آن ها توانستند از این حمایت وزارت خانه ای بهره برده و تیم همراهان خود را ساماندهی و با رایزنی با نمایندگان رای اعتماد لازم را از مجلس بگیرند. اما بیطرف به عنوان شخصی که سال ها از وزارت نیرو دور بود نتوانست این حمایت تشکیلاتی و وزارتی را با خود همراه سازد. دقیقا همین جاست که ضعف فراکسیون امید بار دیگر به چشم می آید. در حالی که چهره های شاخص  آن باید برای بیطرف رایزنی، لابی می کردند و رای جمع می کردند سرگرم دیگر وزرا بودند.

 

4-    عدم انگیزه شخصی از دیگر مواردی است که در این مورد باید به آن اشاره شود. به گفته بهرام پارسایی سخنگوی فراکسیون امید وی حتی در کمیسیون‌های تخصصی هم برای دفاع از برنامه‌های خود حضور پیدا نکرد و در لابی‌ها حضور نداشت. ظاهرا انگیزه چندانی برای وزارت در ایشان وجود نداشت چرا که اگر در چند کمیسیون حضور پیدا می‌کرد، می‌توانست رای کسب کند و حتی اگر نصف آرای ممتنع به نفع ایشان جذب می‌شد کرسی وزارت را به دست می‌آورد. بی طرف سال ها در عرصه کلان مدیریتی کشور حضور داشته و برخی رفتارهای او نشان می دهد شاید برای حضور در کابینه رغبت چندانی نداشته است. ضمن اینکه نطق دفاعیه او از برنامه ها و کارنامه مدیریتی خویش ضعیف، غیرتاثیرگذار و کمتر از حد انتظار بود و همسان و در شان آن همه تجربه وی در مدیریت کشور ادا نشد.

5-    رفتار شخصی بیطرف یکی از دلایلی بود که او نتوانست رای لازم را از مجلس برای وزارت نیرو کسب کند. وزیر پیشنهادی نیرو از صداقت خاصی در برخورد با نمایندگان مجلس برخوردار بود که کار او را برای کسب رای اعتماد دشوار ساخت. او در جریان تعامل با نمایندگان مجلس، به جای دادن وعده های غیر عملی همواره تصمیم گیری درباره مشکلات و دغدغه های بحران آب در مناطق مختلف را منوط به نظر کارشناسی کرد و حاضر نشد زیر بار فشارها برود. البته تیم مشاوران و همراهان بیطرف نیز در این میان نقش تاثیرگذاری بازی نکرد و روانشناسی نمایندگان مجلس را درک نکردند. در برخی موارد تنها بحث وعده و باج خواهی مطرح نیست. باج خواستن با دغدغه های درست یا نادرست نمایندگان و تعامل سازنده و امید بخش  در حوزه وزارت نیرو متفاوت است. اتفاقی که مشاوران بیطرف نتوانستند آن را مدیریت کنند. فارغ از مخالفین سیاسی بیطرف، بحثی به واسطه نوع نگاه و سوابق اجرایی در برنامه‌ها در بین نمایندگان برخی از مناطق شکل گرفت که تنها کسی که می‌توانست این ابهامات را رفع کند، شخص وزیر پیشنهادی بود.

همه ای دلایل و رفتارها  دست به دست هم داد تا کابینه دوازدهم و مجموعه وزارت نیرو از وزارت یک چهره توانا و مدیر لایق که کوله باری از تجربه و شایستگی را دارد، محروم گردد.