عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ایران اسلامی در شهروند نوشت: 

 

یکی از سنت‌های دیرین ایران در عرصه انتخابات ریاست‌جمهوری این بوده که هر رئیس‌جمهوری برای دو دوره متداول ساکن پاستور می‌مانده است؛ سنتی که تا به امروز به آن عمل شده است. به نظر می‌رسد این دوره از انتخابات ریاست‌جمهوری از این امر مستثنا نباشد و روحانی دوره ٤ساله دوم خود را بعد از اعلام نتایج شروع کند.

 

علی تاجرنیا، تحلیلگر مسائل سیاسی نیز بر این عقیده است که کشور این‌بار نیز شاهد تکرار این سنت خواهد بود و برای این عقیده نیز دلایلی دارد. تاجرنیا دلایل خود را این‌گونه بازگو می‌کند؛ توجه به شرایط موجود، نویدبخش چنین نتیجه‌ای است، البته رئیس دولت یازدهم از ظرفیت‌های لازم برای دفاع از برنامه‌ها و عملکردش برخوردار است و چنین ظرفیتی در مورد برنامه‌های پیش‌روی دولت یازدهم نیز دیده می‌شود و در کنار این موارد، روحانی رئیس‌جمهوری مستقر است و در راستای سنت دیرین به‌جا آورده‌شده این دوران از ریاست‌جمهوری تجربه ٤ساله دوم خود را نیز خواهد داشت.

 

با این تفاسیر، این انتخابات دور دوم را به خود نخواهد دید. این تحلیلگر مسائل سیاسی در زمینه  میزان آرای انتخابات دوره دوازدهم ریاست‌جمهوری نیز می‌گوید:   به اعتقاد من روحانی پیروز میدان انتخابات خواهد بود و میزان آرای وی بی‌شک بیشتر از آرایی خواهد بود که دولت یازدهم را شکل داد، چون حالا این دولت عملکرد چهارساله خود را در کارنامه دارد. با کمی توجه به شرایط حاکم بر کشور پیش از آغاز دولت تدبیروامید به‌راحتی می‌توان به دستاوردهای دولت یازدهم اذعان کرد. اگرچه تصور ادامه روندی که دولت‌های نهم و دهم در پیش داشتند نیز بر عملکرد مثبت دولت روحانی صحه خواهد گذاشت. تاجرنیا عملکرد و دستاورد دولت روحانی در مباحث کلان، خصوصا در سیاست خارجی و مباحث اقتصادی را یک شاهکار می‌داند و ادامه می‌دهد: متاسفانه برخی از کسانی که شرایط موجود را تحلیل می‌کنند، گویی خبر از وضع گذشته نداشته‌اند و به این اذعان ندارند که ادامه آن شرایط می‌توانست کشور را به چه مرحله‌ای برساند.

 

نگاه کوتاهی به ونزوئلا که به نوعی الگوبرداری رفتارهای اقتصادی خود را از دولت نهم و دهم ایران داشته است -درواقع نوعی هماهنگی و همراهی بین این مجموعه و رئیس دولت‌های نهم و دهم ایران وجود داشته- کاملا نشان از این دارد که اگر ما همچنان در آن مسیر قرار داشتیم، امروز چه وضعیتی را به نظاره نشسته بودیم. با این تفاسیر باید در مورد عملکردهای دولت تدبیروامید منصف‌تر بود، البته این به‌معنای کتمان ضعف‌ها نیست، بلکه نقاط‌قوت به اندازه‌ای بارز و مبرهن هستند که باعث پوشیده‌شدن ضعف‌ها می‌شوند. تجربه ریاست‌جمهوری دولت‌های نهم و دهم سبب شده تا شخصیت‌های فردی منتخب این سمت برای جامعه و افراد مورد اهمیت بیشتری قرار بگیرد.

 

در این خصوص نیز باید اذعان کرد که شخصیت رئیس دولت یازدهم تبلور فردی قابل اتکاست و طبعا مردم مایلند در تعیین نامزد منتخب خود به کاندیدایی رأی بدهند که بتواند روی ثبات نظر و آرای او اتکایی داشته باشند و روحانی چنین شرایطی را دارد.

 

در کنار این مسائل رقبا نیز در دومرحله‌ای‌شدن انتخابات موثر هستند و دراین‌باره نیز تاجرنیا رقبا را به دودسته تقسیم می‌کند و اذعان می‌دارد: برخی رقبا چهره‌هایی هستند که در دوران‌های مختلف طعم نامزدی را چشیده‌ و به پیروزی نرسیده‌اند و عده‌ای نیز از مزیت چهره شناخته‌شده‌بودن بی‌بهره‌اند. یکی از مطرح‌ترین رقبای روحانی، آقای رئیسی است که به اعتقاد من قابلیت‌‌های لازم را برای قرارگرفتن در رأس قوه اجرایی کشور ندارند.

 

سابقه ایشان عمدتا در قوه‌قضائیه بوده و اگر در فضای عادلانه‌ای کاندیداها معرفی شوند و مردم کاندیداها را به‌خوبی آنچه هستند، بشناسند، روحانی بدون رقیب خواهد بود و این انتخابات را با رأی قوی‌تری نسبت به چهارسال گذشته پشت‌سر خواهد گذاشت.

 

مناظره‌ها و تبلیغات بخش مهم این انتخابات هستند و بی‌شک تاثیرگذاری بالای خود را خواهند داشت؛ این‌که چگونه افکار عمومی نسبت به برنامه‌ها و اهداف کاندیداها توجیه شوند، مسأله اساسی و بااهمیتی است و طبیعتا در نتیجه انتخابات تاثیرگذار خواهد بود، اما تاجرنیا این دو رویداد در انتخابات را دخیل در به دور دوم کشیدن انتخابات نمی‌داند و می‌گوید: دومرحله‌ای‌شدن انتخابات بیشتر متأثر از دوقطبی یا چندقطبی‌بودن انتخابات است و این‌که کاندیداها از چه ظرفیتی برای جلب آرا برخوردار باشند. البته در مجموع شرایط، شرایط مساعدی برای روحانی است و به نظر می‌رسد برخی رقبا در انتهای دوره تبلیغات ریاست‌جمهوری با توجه به این‌که متوجه این مسأله شوند که شرایط برای رأی‌آوری آنها مساعد نیست نیز تن به انصراف بدهند.